yogateacher

En dan ben je een yogateacher… en kun je niet voorover buigen

Na zo lang twijfelen, heb ik het eindelijk gedaan. Ik ben begonnen met de RYS 200: Ashtanga Vinyasa Yoga en heb de opleiding ook nog eens afgerond! Ik kan het iedereen aanraden. Je komt zoveel over jezelf te weten en je leert zoveel fijne mensen kennen die, hoewel allemaal van andere achtergronden, één ding gemeen hebben. Willen werken aan jezelf en openstaan voor alles.

De start van de opleiding

De eerste dag van de training in Thailand voelde meteen al goed. Iedereen was ontzettend vriendelijk. Omdat de opleiding een maand duurde, ben je als groep heel snel hecht. Je doet alles samen. Niet alleen ben je met elkaar tijdens de asana’s (houdingen), maar ook leer je samen de Sanskrit namen van de asana’s, eet je samen, ga je naar het strand op je vrije dag en deel je eigenlijk alles met elkaar. Zes dagen per week asanas, meditatie, pranayama en filosofie- en anatomielessen.

Mentaal voelde ik me sterker dan ik had verwacht

Deze training heeft me geleerd dat ik mentaal toch best sterk ben. Veel sterker dan ik had gedacht. Waar sommige mensen de training mentaal ontzettend zwaar vonden, had ik daar in het geheel geen last van. Natuurlijk, lichamelijk was het ontzettend zwaar en ik had werkelijk overal pijn. Maar, geestelijk voelde ik me enorm bevrijd. Ik had 24/7 rust in mijn hoofd, geen deadlines waar ik aan moest voldoen, geen telefoon die ik constant moest checken. Ik leefde in het hier en nu en ik werd er ontzettend rustig van. Ik voelde me “grounded”. Sommigen hadden juist het tegenovergestelde, kregen bijvoorbeeld een acne uitbarsting, uit het niets een huilbui of slapeloze nachten. Een meisje vond het zelfs zo zwaar dat ze al snel weer terug naar huis is gegaan. Gelukkig was iedereen uiteindelijk van alle stress en spanningen af. Je komt jezelf tegen en daar leer je enorm van!

Een yoga teacher die eruit ziet als een oma die haar eerste yogales volgt

En dan mag je jezelf yoga teacher noemen, maar ben je zo geblesseerd dat zelfs een klein beetje voorover buigen eruit ziet alsof oma een eerst yogales aan het volgen is. Na mijn yoga teacher opleiding heb ik niet veel meer aan yoga gedaan dus. De blessure is niet van deze opleiding, maar is (helaas) al een hele oude die maar niet weg wil gaan. Yoga is op dit moment een obstakel voor me, ik wil alle asana’s doen en ook goed kunnen doen, maar ik kan het niet. Heel frustrerend en mijn ego zit me vreselijk in de weg. Mag je jezelf yoga teacher noemen, maar dan kan je niet eens voorover buigen. In het begin vond ik het zo beschamend dat ik alleen maar thuis yoga-oefeningen wilde doen. En zelfs daar stopte ik al na 5 minuten mee. Ik was boos op mezelf, zo goed als ik me voelde tijdens de training, zo slechts voelde ik me weer thuis. Grounded voelde ik me helemaal niet meer.

Accepteren dat dit het nu is

Dit heeft nu ongeveer 3 maanden geduurd en ik heb inmiddels “echte” hulp van iemand die me hopelijk van mijn blessures af gaat helpen. Inmiddels heb ik mezelf er ook overheen gezet om weer naar de yogalessen te gaan. Rustig aan doe ik het wel, geen Ashtanga meer, maar het liefste yin yoga. Of maar gewoon mijn knieën buigen bij het voorover bukken. Niemand ziet toch aan mijn hoofd dat ik yoga teacher ben ;-).

Hier schreef Jane over haar eerste ervaring met kundalini yoga, en hier Willemijn waarom zij verslaafd is aan yoga!


Gepost onder Everyday mindfulness met de tag yoga

Willemijn Welten

door Willemijn Welten

Reacties