fbpx
Lotta Breed _ Een leven zonder eetstoornis

Mijn verhaal: Ik wilde een leven zonder eetstoornis

Ongeveer 10 jaar geleden was ik helemaal niet zo happy met mijn leven en mijn lichaam. Ik was erg perfectionistisch en vond mij zelf nooit goed genoeg. Het perfectionisme en mijzelf nooit goed genoeg vinden was niet het enige waar ik destijds mee worstelde. Ik leed aan de eetstoornis Anorexia Nervosa. Toen ik weer in een terugval terecht was gekomen, besloot ik dat ik op zijn minst een hele goede poging moest wagen om de eetstoornis de baas te worden. Ik had nooit durven hopen dat ik bijna 10 jaar later zo sterk in mijn schoenen zou staan dat ik nu zélf mensen begeleid om ook van hun eetstoornis of eetprobleem af te komen.

Even voorstellen: Lotta Breed

Laat ik mij eerst even voorstellen; mijn naam is Lotta. Ik ben voedingsdeskundige, fysiotherapeut en de onderneemster achter het bedrijf Healthy Life LAB. Eerder heb ik al een interview gedaan voor House of Awareness. Samen met de meiden van House of Awareness willen we bewustzijn creëren rondom het thema eten.

De oorzaak van anorexia nervosa?

Ik ben er vrij zeker van dat ik een bepaalde ‘aanleg’ had voor deze ziekte. Zo vertelden mijn ouders dat ik van jongs af aan al extreme eetgewoonten had. Daarnaast heb ik veel doorzettingsvermogen en was ik extreem perfectionistisch. Toch had dit niet per se tot een eetstoornis hoeven leiden.

Anorexia nervosa is als een sluipmoordenaar. Ver voordat de ziekte zich duidelijk openbaart, is de persoonlijke ontwikkeling op verschillende vlakken al vertraagd, of zelfs tot stilstand gekomen. Zo heb ik nooit geleerd om echt te praten over mijn gevoelens, en door een ervaring uit mijn jeugd voelde ik mij altijd een vreemde eend in de bijt. Door mij (onbewust) apart te plaatsen, bevestigde ik dit voor mijzelf. Mijn leven voelde voor mij als één grote, ongrijpbare chaos. De controle grijpen over mijn voeding en lichaamsgewicht, gaf mij het gevoel dat ik toch nog íéts onder controle had.

Opname in een eetstoorniskliniek

Toen ik 18 jaar was, ging het niet langer meer. Ik was er, zowel mentaal als lichamelijk, erg slecht aan toe. De anorexia had zowel mij als mijn familie volledig in zijn greep. School was niet meer vol te houden. Kort na Kerst werd ik versneld opgenomen in een eetstoorniskliniek.

Dit voelde heel dubbel: Enerzijds was ik wanhopig en bereid tot opname. Anderzijds was ik als de dood om de controle te verliezen.

De therapieën waren confronterend en de kliniek voelde niet als de bevrijding die ik daar gehoopt had te vinden. Alles wat ik daar moest doen, ging recht tegen de eetstoornis in. In de negen maanden die volgden, kwam ik aan in gewicht en leerde ik weer normaal eten. Ondanks dat ik me lichamelijk beter en energieker ging voelen, was het stemmetje in mijn hoofd toch te sterk. In de laatste maanden van de behandeling ‘speelde’ ik dat het goed met me ging, zodat ik daar zo snel mogelijk weg mocht en weer mijn ‘eigen’ plan kon trekken. Dit laat zien hoe manipulatief een eetstoornis is. Niet alleen voor de omgeving, maar ook voor de patiënt zelf.

Ik wilde een leven zonder eetstoornis

In de maanden na mijn opname viel ik weer een aantal kilo af. Inmiddels was ik gestart met de studie fysiotherapie. Ik had een soort ‘stabiele situatie’ gecreëerd en handhaafde een gewicht dat door mijn omgeving nog net werd geaccepteerd. Dit ging goed, totdat ik verliefd werd. Ik was zo bang voor intimiteit, vrouwelijkheid en heftige gevoelens überhaupt, dat ik weer terugschrok in de schijnveiligheid van Anorexia.

Echter kwam in die periode ook het besef dat ik de eetstoornis geen onderdeel meer wilde laten zijn van mijn leven. Ik had een leuke groep studievrienden en zag hoe anders het leven zonder eetstoornis kon zijn. Ik wilde leven en vond dat ik op zijn minst één keer de strijd met mijn eetstoornis écht aan moest gaan. Ik koos voor een deeltijdbehandeling. Dit houdt in dat je thuis slaapt en een aantal dagen per week intensieve therapieën volgt.

De schijnveiligheid van de eetstoornis

Deze behandeling was heel anders dan de vorige behandeling en focuste vooral op persoonlijkheidsproblematiek en de achterliggende oorzaak van de eetstoornis. Achteraf gezien is dit mijn redding geweest. Het feit dat ik zelf voor deze behandeling heb gekozen, hielp natuurlijk ook mee. Toch was het ook nu weer verleidelijk om op een soort ‘acceptabel niveau’ te blijven hangen. Ik had weer voldoende energie om leuke dingen te doen, maar ik had ook nog steeds die schijnveiligheid van de eetstoornis.

In de laatste paar maanden van de behandeling, lukte het mijn groepsgenootjes en de therapeuten om tot mijn door te dringen. Voor het eerst in mijn leven zette ik die extra stappen die nodig waren voor genezing. Het laatste stukje genezing? Uitvinden wie ik was zonder eetstoornis. Ik had al zolang last van die eetstoornis dat het een deel van mij was geworden.

Mijn verleden omarmen

Inmiddels is die behandeling zeven jaar geleden. Na die behandeling heb ik enkele jaren gehad waarin ik nog steeds gevoelig was voor terugval. In die periode had ik last van eetbuien. Ondanks dat ik dit erg vervelend vond, lukte het me om hier niet in verstrikt te raken. Ik was lichamelijk gezond, stond volop in het leven en ik was me heel bewust van de oorzaak van die eetbuien. De eetbuien werden veroorzaakt door emoties die ik (onbewust) uit de weg probeerde te gaan. Ik moest in die periode na de anorexia nog steeds goed leren omgaan met emoties. Steeds vaker koos ik ervoor om mijn emoties te voelen, in plaats van ze ‘weg te eten’ met voedsel.

Ook die eetbuien liggen inmiddels alweer enkele jaren achter mij. Ik ben mij ervan bewust dat de eetstoornis een gevoelig litteken heeft achtergelaten en zal altijd alert blijven op ‘eetgestoord’ gedrag. Toch heb ik op dit moment een gezondere relatie met voedsel dan veel andere mensen die nooit een eetstoornis hebben gehad. Ik eet bewust en vertrouw op mijn honger- en verzadigingsgevoel.

Eten heeft voor mij geen grotere rol dan het voeden van mijn lichaam en daar kan (en mag!) ik ook van genieten. In de afgelopen zeven jaar heb ik het leven, met al haar ups en downs, als iets bijzonder moois ervaren. Dit laat ik me nooit meer afpakken. Ik hou van het leven!

Als ervaringsdeskundige kan ik ook jou helpen

Enkele maanden geleden kam bij mij het besef dat ik iets met mijn eetstoornisverleden wilde doen. Als ervaringsdeskundige, voedingsdeskundige en fysiotherapeut, heb ik een compleet pakket aan kennis en ervaring in huis. Met deze kennis en ervaring heb ik al een aantal vrouwen met eetproblemen goed kunnen helpen. Door mijn verhaal met jou te delen, wil ik nog meer mensen bereiken die ook met deze problematiek te maken hebben. Daarom heb ik To B(eat) Coaching ontwikkeld.

Op House of Awareness zal ik in blogs mijn expertise en ervaring op het gebied van eetproblemen en eetstoornissen met jou gaan delen. Problemen met eten komen vaker voor dan gedacht en ik wil hier met coaching en blogs verandering in gaan brengen. Laat je door mijn blogs inspireren en ga op zoek naar jouw sleutels tot geluk en gezondheid. Laat je leven niet langer meer leiden door wel/niet eten, maar krijg de grip op je leven terug en durf te gaan staan voor wie jij bent. Het leven wacht op je!

Herken jij jezelf in dit verhaal? Of wil je misschien eens met iemand laagdrempelig praten hierover? Stuur ons dan een berichtje, dan brengen we je in contact met iemand die je kan helpen.

Jamila schreef al eerder een blog over hoe je eetregels links kan laten liggen en intuïtief kan eten.

 


Gepost onder Coaching met de tag Gezond eten & drinken

Lotta Breed

door Lotta Elisabeth

Reacties