fbpx
Maria-Christina Kool

Hokjesdenken: de repliek van het yogameisje

”Hoe gaat het nu met ‘dat ene yogameisje’ van je, vroegen ze me vandaag.” zegt mijn vriendje lachend terwijl ik hem enigszins verbaasd aankijk. Ik laat deze nieuwe informatie even op me inwerken. ‘’Goh.. grappig’’ is ten slotte mijn eerste verbijsterde reactie. ”En, vervolg ik, heb je ze wel verteld dat ik daarnaast ook een meestertitel heb, over jurisprudentie schrijf, vijf talen spreek en de hele wereld over reis om mijn yogalesjes te geven?!” Het antwoord hierop kan ik zelf invullen. Hokjesdenken: het gebeurt zo makkelijk en hoe kan en wil ik hiermee omgaan? De overdenkingen van het ‘yogameisje’.

Ook ik ben schuldig aan hokjesdenken

Hokjesdenken is helaas geen uitzondering op de regel. Werd ik voorheen nog als saaie jurist bestempeld, tegenwoordig stoppen mensen me na het zien van mijn profielfoto in het hokje zweverig yoga-miepje. Volledig van slag wanneer ik ineens op mijn hakken kom aanlopen. Ik snap het ook wel. Helaas draai ik net te lang mee om nog in het bezit te zijn van naïviteit wat betreft vooroordelen.

Het is wellicht ook te gemakkelijk om de ander nog voor de eerste woordenwisseling te definiëren. En ja, ook ik ben ‘guilty as charged’. Zij die de hoge hak past trekke hem aan. Blind date die komt aanlopen in een te korte Hawaï broek en slippers? Keer je maar weer om. Dagtoeristen op een tandem fiets? Ik heb mijn onweerlegbare oordeel al klaar. Het is ook rete-lastig om geen (voor-)oordelen te hebben, want we kaderen onze hele wereld in een verzonnen perspectief, door bij voorbaat al over alles en iedereen een opinie klaar te hebben liggen.

Bestaat een wereld zonder meningen?

Geheel volgens yoga-protocol probeer ik niet immer uit te gaan van veronderstellingen, maar dat blijft verdomd lastig. Jezelf constant in de ander herkennen klinkt prachtig op papier, maar het valt nog niet mee. En dat gezegd hebbende, hoe treurig arm zou de wereld zijn zonder meningen? Een kleurloos semi-non-dualistisch gebeuren. In theorie heel zen, in praktijk vooral heel erg saai. En ik houd niet van saai. Overigens ook niet van burgerlijk. Uiteraard is dat geen aannemelijk verhaal voor een rechten-meisje. Maar ik ben nu eenmaal een anarchist pur sang met een onmiskenbare zucht naar avontuur.

Waarom zitten hokjes me in de weg?

Hoe nu verder? We maken ons tenslotte allemaal weleens schuldig aan het denken vanuit een hokjesgeest. Waarom zit het me dan toch zo dwars dat ik nu in een hokje word gestopt? Ik ben toch in het bezit van voldoende zelfvertrouwen? Misschien is juist dát de geniepige veroorzaker van mijn verwaande tegenreactie. Weten ze wel niet wie ik ben?! Ahum.

Heb ik nu last van een gevalletje exorbitant ego?

Uiteraard, ik had het allemaal kunnen laten rusten, maar nee, ik moest er per se een stukje over tikken. En het moest uiteraard ook geplaatst worden. Over uitvergroot ego gesproken.

Laten we gaan voor een kleurrijk wereldbeeld

Even met beide yogabeentjes terug landen op aarde en weer relativeren. Wellicht kunnen we eens proberen om wat minder in zwart-witte kaders te denken, zodat er meer ruimte ontstaat voor verrassingen en een kleurrijker wereldbeeld. Een hoger niveau creëren, met net wat meer smaken en nuances. Maar ach, wat weet ik nou? In the end blijf ik toch maar slechts ‘dat ene yogameisje’.

Liefs, Maria-Christina 


Gepost onder Everyday mindfulness

Maria-Christina Kool

door Maria-Christina Kool

Reacties