verwachtingloos

Ruimte ontstaat als we oordeel- en verwachtingloos durven zijn

Met weerstand ben ik vanochtend opgestaan om mezelf door de regen naar buiten te slepen. Met weerstand stond ik op mijn tram te wachten op Rembrandtplein die me naar Amsterdam Centraal bracht. Het is een zaterdagochtend en dat kleine stukje duurde al een eeuw. Toeristen, drukte, de trambanen zijn op gebroken, overal wordt gewerkt en is er bedrijvigheid. De reden voor mijn reisje is een verjaardag van een van mijn beste vriendinnen, niet per se een reden om het lood in mijn hippe shiny rose golden Adidasjes te hebben. En toch heb ik geen zin. Tijd om even stil te staan. Wat leer ik hiervan?

Vriendschap is pure liefde

Iris en ik zijn al 23 jaar beste vriendinnen van elkaar. Zo eentje die je niet dagelijks spreekt, soms niet eens wekelijks, maar we zijn er altijd voor elkaar en weten alles van elkaar. We waren simpelweg overal bij; basisschool, scheidingen van ouders, middelbare school, geboortes van broertjes en zusjes, eerste zoen, eerste keer seks, puberaal gedrag en het uitvliegen om te gaan studeren.

We zijn niet hetzelfde, we zijn totaal andere dingen aan het doen met ons leven en toch is er een fundament van respect en waardering voor elkaar die je, als je het mij vraagt, alleen maar kan verklaren in pure liefde. Wensen dat het met de ander goed gaat en dat supporten waar je kunt.

Gunnen.

Dat blijft een bijzonder mooi woord, een van de mooiste woorden in de Nederlandse taal. Het Engels heeft hier ook geen directe vertaling voor: dat is zonde.

Wat betekent thuis zijn

Ik ben op weg naar de stad (stadje) waar ik vandaan kom. Ik woon er al 10 jaar niet meer en het voelt me erg vreemd er naar terug te gaan. Ik ben er inmiddels nog maar 2x per jaar. Sinds een tijd voel ik me er bekneld, een ongewenste bezoeker. Wanneer ik er ben kan ik niet wachten weer terug naar huis te gaan. Huis. Voor mij dus inmiddels Amsterdam. Maar wat maakt dat dan huis? Wat maakt iets thuis? Ik woon er anti-kraak en kan met gemak zeggen dat ik met vlag en wimpel win met in hoeveel huizen ik mij thuis heb gevoeld. Niet bepaald je typical idea van nestelen.

Meer verbonden door afwezigheid

Mijn familie is niet heel erg groot en er woont ook bijna niemand meer daar in het schone Brabant, niemand meer die ik echt opzoek in ieder geval. De meeste vriendinnen zijn ook uitgevlogen dus heel veel reden heb ik niet meer er vaak te zijn. Ik ben er mijn vader verloren en 3,5 jaar geleden heb ik hem begraven, daar. Hij heeft inmiddels een ereplek met hoofdletter E in mijn leven en ik praat dagelijks over hem. Ik bepaal de rol die hij nu speelt in mijn dagelijkse show en dat voelt lekker. Hij is aanweziger in mijn leven nu, dan dat hij was toen hij nog leefde, de dualiteit… Ik kan met volle overtuiging stellen dat ik erg trots ben hoe ik omga met zijn verlies.

Het heeft me nog zoveel meer gevoeligheid gegeven, drang om nu te leven en het inzicht dat het leven wel degelijk maakbaar is. Ik ben gelukkiger dan ik ooit ben geweest.

In de stad kreeg ik zeeën aan ruimte

Wellicht is het mijn mening dat die plek me altijd al te klein is geweest, maar het voelt letterlijk alsof ik veel te kleine schoenen aantrek waarbij me ook gevraagd wordt daar nog even een marathon op te rennen. Ik heb mijn eigen ding altijd wel gedaan en heb heel wat scheve blikken van me afgeschud. Van jongs af aan heb ik altijd een houding gehad dat het mijn leven is, dus ik bepaal. Die individualiteit heeft in de grote stad zeeën aan ruimte gekregen om uit te breiden, and if anything: it is the way to walk in the city.

Nog meer ruimte als we oordeel- en verwachtingloos durven zijn

Iedereen zou lekker moeten doen wat ie zelf wil in zijn of haar leven, de enige die er echt door geaffecteerd raakt ben je immers zelf. Ik probeer de mensen om mij heen daarin te stimuleren en ben er zelfs een bedrijf in begonnen. Persoonlijke ontwikkeling en bewustzijn zijn altijd de rode draad in mijn leven geweest, mijn fuel, mijn thrill, mijn liefde. Doe vooral wat goed voelt voor jezelf, blijf lief voor je omgeving en durf te vallen.

Oordeel niet over anderen, want we proberen met 7,4 miljard mede aarde-bewoners er allemaal maar gewoon iets van te maken.

Mijn uitdaging voor dit weekend is dan ook to practice what I preach: oordeel- en verwachtingloos, god, bijna meningloos een plek bezoeken waar ik dan misschien niet meer thuis wil zijn, maar prima als bezoeker alles door me heen mag laten komen. Ja, het is mijn verleden en ja dat draag ik altijd met me mee waar ik ga, dus ook mijn heden. Maar hoe gaat het zijn er weer even in te zwemmen, zonder zwembandjes of duikbril?

Walking down memory lane…..

Love,

Nath


Gepost onder Everyday mindfulness

Nathalie van den Hombergh

door Nathalie van den Hombergh

Reacties