fbpx
Jane vs Wil - mag een coach ervaringsdeskundige zijn?

Jane vs Willemijn: Mag een coach ervaringsdeskundige zijn?

Sinds wij elkaar kennen weten we dat we alles aan elkaar kunnen vragen. Willemijn wil van Jane vooral weten hoe het is om zo relaxed met jezelf te zijn, en Jane vraagt zich op haar beurt af hoe je relaxed naar buiten toetreedt. We stellen elkaar allerlei vragen per mail, en zie hier het resultaat. Deze week vraagt Jane zich af: ‘ Mag een coach een ervaringsdeskundige zijn?’ 

Jane stelt een vraag aan Willemijn


Jane Shaw

Lieve Wil,

We komen allebei uit de zakenwereld. Financial services en strategy consulting. Hier draait het om meters en vlieguren maken (ontiegelijk veel uren☺), in het diepe worden gegooid, jezelf redden in lastige situaties (word je hard en beter van) om zo heel veel ervaring op doen. Ervaring, ervaring, ervaring is wat telt! Ook in ondernemerschap heb je meer credits en word je beter gewaardeerd als je veel opgedane kennis hebt in het topic waarin je opereert. Je bent dan een kleiner risico. In Amerika is het zelfs zo dat er meer vertrouwen in je is als je een paar keer goed op je bek bent gegaan met een start-up, zodat je de 5e keer echt kan accelereren. Je leert van je fouten! Heel waardevol.

Maar wat ik zo interessant vind is het volgende: in het veld waarin wij nu opereren – coaching en alternatieve therapie – hoor je vaak dat mensen sceptisch staan tegenover coaches met ‘levens’-ervaring. “Iedereen met een burn-out of psychische breakdown gaat tegenwoordig coachen en denkt anderen daarmee te helpen?!”, wordt er geroepen. Uhh….? Ik snap de angst achter de vraag, maar is deze terecht? Waarom geldt nu: ervaring telt niet maar werkt eerder tegen je? Ik zeg niet dat iedereen met een ervaring van het een of ander meteen coach moet worden, maar hier geldt toch net zo goed als in het bedrijfsleven dat een ervaringsdeskundige waardevolle kennis heeft die een ander ‘mogelijk’ kan helpen?

Zelf vind ik het juist fijn dat ik bepaalde ervaringen heb gehad zodat ik me snel kan inleven en kan begrijpen wat iemand voelt. Waar ik wel altijd voor waak en me bewust van ben is dat ik mijn ervaring nooit op een ander mag projecteren. Elke ervaring en persoon is anders. Zo blijf ik altijd openstaan en invoelen voor wat er bij de persoon tegenover me past. Wat wellicht het tegenovergestelde kan zijn van wat er bij mij destijds werkte. Maar de herkenning en erkenning kan wel een veilige setting creëren en vertrouwen geven. En natuurlijk, coaches en therapeuten hoeven echt niet alles zelf te hebben meegemaakt! Maar het is toch niet ‘verkeerd’ als een coach zelf het een en ander heeft ondergaan? Ben je dan niet juist een waardevolle ervaringsdeskundige? Naast alle inhoudelijke opleidingen die je doet?

Wat vind jij? Mag een coach zelf een ervaringsdeskundige zijn? En waar komt deze sceptische houding vandaan?

Liefs,

Jane

Wil beantwoordt de vraag van Jane

 


Lieve Jane,Willemijn Welten

Toen deze vraag binnenkwam in mijn mail heb ik, zonder jouw antwoord te hebben gelezen, over nagedacht. Mijn eerste gedachte was: Ervaring is wat telt toch?

Maar wat is ervaring? Ervaring uit de boeken? Een opleiding? Praktijkervaring? Levenservaring? Om mee te kunnen draaien in het bedrijfsleven wordt er ook meer van je verwacht dan een papiertje, het liefste heb je ook nog levenservaring opgedaan in de vorm van reizen bijvoorbeeld. Alles draagt bij, en dat geldt volgens mij voor alles wat je doet, dus ook voor coaches. Is de ervaring van een coach wel in een CV te vatten? Is het zo dat als je een bepaalde opleiding hebt gedaan, je dan sowieso een goede coach bent? Volgens mij is dit maar een klein onderdeel van de ervaring.

Waar de opmerking vandaan komt is, omdat je steeds vaker hoort dat mensen die zelf een burn-out hebben gehad hun eigen pad vinden. Zij krijgen daarbij hulp en dit werkt goed voor hen. Wanneer zij zich beter voelen, willen zij graag ook hun steentje bijdragen en voelt het goed om hierin verder te gaan. In de basis iets heel moois!

Mijn voorkeur heeft dat een coach open is, en ook iets van zichzelf deelt. Als iemand vanuit een boekje mij ‘gaat vertellen’ hoe het moet en vervolgens zegt dat het een spiegel is word ik daar juist een beetje kriegelig van. Waarom niet leren van andermans ervaring? Wel is het voor mij belangrijk dat een coach naar mij luistert en niet bij alles wat je zegt probeert zijn/haar eigen ervaring te delen.

Het is geen voorwaarde om een goede coach voor mensen met een burn-out te zijn dat je zelf een burn-out hebt gehad, maar volgens mij kan het zeker geen kwaad. Het is aan degene die geholpen wilt worden om te kijken welke coach hierbij kan helpen. Met of zonder (levens)ervaring.

Liefs,
Wil


Gepost onder Jane vs Willemijn met de tag Coaching

Willemijn Welten

door Willemijn Welten

Reacties