fbpx
Audrey Loman

#24: Audrey Loman: Rust vanuit acceptatie

Het bijzondere verhaal van Audrey Loman zet veel mensen aan het denken. Ze schreef onlangs een eigen boek na het overlijden van haar zoontje. Ondanks deze heftige periode heeft ze er een heel waardevol en bewust leven aan overgehouden.

Audrey Loman: Awareness breed uitdragen is ook mijn missie

Ik ben Audrey, 35 jaar en moeder van Amélie (5 jaar), Noah (1 jaar) en engeltje Beau (2012). Ik adviseer organisaties over procesverbetering en gedragsverandering en daarnaast geef ik met veel voldoening de training Mindfulness binnen het bedrijfsleven. Deze training is gebaseerd op de 8 weken durende training Mindfulness Based Stress Reduction en met name gericht op het verminderen van stress in zowel het privé- als het werkende leven. Vaak is hier geen duidelijke scheidslijn in te trekken en beïnvloedt werkstress de privé-gerelateerde stress en andersom. Sinds 2012 houd ik me intensief bezig met mindfulness en is het ook mijn missie om awareness breed uit te dragen en zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de kracht van awareness.

Ik deed de mindfulness bodyscan al als kind zonder dat ik wist dat het meditatie was.

Als kind was ik al geïnteresseerd in spiritualiteit en ik dacht toen vaak na over de diepere betekenis van het leven. Zo herinner ik me dat ik in bed nadacht over vragen als “Waarom zijn we hier en wat zou ik het liefste willen doen in dit leven?”. Mijn moeder las veel boeken over zingeving en spiritualiteit en regelmatig was ik deze boeken aan het lezen. Onbewust paste ik toen al veel dingen uit de Mindfulness toe. Zo is de oefening de Bodyscan een bekende oefening, maar als kind deed ik deze oefening vaak in bed zonder dat ik wist dat dit meditatie was. Ik had altijd een onbezorgd leventje en  ging in Amsterdam economie studeren. Mijn studententijd was een mooie tijd met vooral veel feestjes en plezier. Ik ging werken en werd moeder van Amelie toen ik 30 jaar was. Toen ik voor de tweede keer zwanger raakte van mijn zoon Beau had ik direct het gevoel dat er iets niet klopte. Mijn intuïtie wilde me iets vertellen. Na de bevalling bleek dat er iets goed mis was en twee slopende maanden volgde op de intensive care. Hij bleek een ongeneeslijke spierziekte te hebben en na 52 dagen hebben we hem moeten laten gaan. Daarna volgde het rouwproces waarbij zowel mijn vriend en ik allebei het gevoel hadden emotioneel uitgeput te zijn geweest. We waren aan het overleven, maar door acceptatie en mindfulness kwam er steeds meer rust terug in mijn leven. Ik ben opleidingen tot trainer Mindfulness gaan doen en ik heb mijn passie gevonden. Het mooiste om te zien is dat deelnemers meer innerlijke rust krijgen door niet meer te vechten met het leven en zichzelf te accepteren wie en hoe ze zijn.

Boek “52 dagen met Beau”.

Sinds Beau in mijn leven is gekomen ervaar ik het leven veel intenser dan voor zijn komst. Voorheen leefde ik veel meer vanuit mijn hoofd dan vanuit mijn hart. Juist daarom heb ik besloten om dingen te doen die ik echt leuk vind. Je leeft in het NU, en daarom is er geen tijd om mijn dromen uit te stellen. Ik wilde een boek gaan schrijven over mijn rouwproces om daarmee mijn lotgenoten een troostend verhaal te kunnen bieden. Twee jaar na zijn dood werd het boek “52 dagen met Beau” uitgegeven. Sindsdien geef ik lezingen over mijn boek. In dit boek beschrijf ik de periode vanaf de zwangerschap tot het rouwproces, en wat mindfulness voor mij heeft betekent om zijn dood te accepteren.

Mindfulness toepassen in het dagelijkse leven

Ik mediteer dagelijks op een formele en informele manier. Ik doe elke dag een kort meditatie van 1- tot 15 minuten, waarbij ik me concentreer op de ademhaling. Aan het einde van een drukke dag zie ik van alles voorbij komen aan gedachten, maar na enkele minuten merk ik direct de rust die je krijgt van de meditatie. Daarnaast doe ik regelmatig de drie minuten adempauze gedurende een drukke werkdag. Als ik trainingen Mindfulness op mijn werk geef dan train ik ook mee met de deelnemers. Ik doe in ieder geval de belangrijkste oefeningen zelf thuis, want pas dan kan je de mindfulness ook goed overbrengen. Daarnaast leef ik veel bewuster en geniet ik vooral van de kleine en simpele dingen in het leven. Dit komt vooral door mijn overleden zoon Beau. Ondanks het grote verdriet heeft hij daarnaast mijn leven enorm verrijkt.

De volgende tekst van lotgenote Joanne Cacciatore inspireert en is erg toepasselijk, de tekst geeft aan wat je ervaart als je bewuster leeft.

“Dat betekent ook dat mijn grote lijden grote vreugde kent, een soort van pure euforie voor de kleine dingen in het leven. Een ongebreidelde passie voor ontluikende bloemen, en mieren die aan het werk zijn, voor de glinstering van sneeuw, voor de pastelkleuren van wolken, en voor het geluid van de stemmen van kinderen. Overal om mij heen raak ik omringd door verwondering en ontzag. De kostbaarheden van dit alles houden mij wakker. Elke dag is heilig en levendig. Levendig op een manier waarop ik nooit gedacht had voordat de Dood zich aan mij voorstelde. Mijn leven veranderde van vijftig naar vijftigduizend kleuren”.

Het gedicht komt uit: Altijd een kind tekort van Jeannette Rietberg.


Gepost onder Vrienden van House of Awareness met de tags Boeken en Mindfulness

Elianne Dudok

door Elianne Dudok

Reacties