fbpx
Ojas de Ronde

#80: Ojas de Ronde: Als de zeepbel uit elkaar spat

Al meer dan 40 jaar is meditatie een ontspannen en inspirerend rustpunt in mijn leven. In de loop van de jaren heeft mediteren ook al mijn dagelijkse bezigheden doordrongen en daar rust, glans en vitaliteit aan gegeven. Voor mij is een meditatief leven nu ook iets ‘normaals’ geworden en ik geniet er dagelijks van. Het is gelukkig ook niet meer iets ‘unieks’ zoals het vroeger was. Het ‘house of awareness’ is daar een verheugend signaal van. Bovendien kan ik nu wereldwijd contact hebben met talloze vrienden en vriendinnen die meditatief leven in een prachtige maar tegelijkertijd hectische, overprikkelde en grotendeels virtuele wereld vol nepnieuws en zeepbellen die we collectief de lucht in blazen.

De zuilen van midden vorige eeuw

Dat was anders midden in de vorige eeuw, toen ik voor het eerst met meditatie in contact kwam. Computers waren nog onbekend, je hoefde niet de hele dag op je smartphone te letten, contacten gingen nog vaak mondeling. Maar we leefden wel in een zeepbel. En die werd door streng sociaal contact in stand gehouden. Ik doel hier op de zuilen waarin we toen leefde. Je leefde ofwel in een protestantse of katholieke dan wel in een liberale of socialistische zuil.

Zo’n zuil was je leefwereld met eigen instituties en leefregels en daarin was je van andere zuilen strikt gescheiden.

Hoe zat dat met de overtuigingen die ik mee had gekregen uit deze zuilen?

Maar in de jaren ’60 kregen we het benauwd in die zuilen en probeerden er uit te breken. Zelf was ik in die jaren een van de actieve priester-monniken in de katholieke zuil en we konden onze vleugels uitspreiden. Maar in de jaren ’70 namen de conservatieve krachten het weer over en begon ik me vleugellam te voelen. Ik kon voor mijn gevoel geen kant meer op en begon op de universiteit aan een doctoraal Bijbelstudie. Een soort ‘fact checking’: wat was er vroeger precies gebeurd?

Het was een historisch onderzoek dat bijna niets heel hield van mijn vaste geloofsovertuigingen. Crisis. Waren al die overtuigingen niet meer dan een door de eeuwen ingekleurde zeepbel? Maar daar had ik mijn leven aan gewijd!

Toen besloot ik me in de afgrond van meditatie te storten om mezelf weer terug te vinden

Om nog wat over te houden van mijn sociale bewogenheid die ik toen als de kern van het christelijk leven beschouwde ging ik in Amsterdam op de V.O. sociaal cultureel werk studeren. Ik slaagde met glans op de universiteit en de V.O., maar was mijn levensinspiratie totaal kwijt. Op dat moment raadde een vriend me aan naar India te gaan om,  zoals hij zei, ‘me in de afgrond van meditatie te storten om mezelf weer terug te vinden.’

In mijn wanhoop waagde ik de gok. Ik kwam in contact met Vipassana meditatie. Zitten, met aandacht je adem volgen en alles wat er verder in je en om je heen speelt gewoon toelaten. Geen oordeel, alles is er zoals het er is.

Het was inderdaad een afgrond. Nog herinner ik me het eerste moment van vrij en aandachtig ademen. Alles viel van me af. Vaste overtuigingen? Het bleken zeepbellen. Emoties, angsten, frustraties, schuldgevoelens, schaamte, woede, verdriet – ze kwamen langs en dat was het dan. Geen hechting, totale vrijheid, totale openheid, liefde, eenheid.

Mijn baan raakte ik kwijt, al bleek dat een ‘blessing in disguise’

Die ervaring heeft mijn leven totaal veranderd. De omstandigheden hielpen daarbij ook. Bij terugkomst in Nederland moest ik mijn functie in de kerk neer leggen. Dit soort ‘gekte’ wenste men niet in de kerk. Gevolg: geen baan meer, geen geld en veel vrienden die me niet meer wilden zien.  Maar het bleek een ‘blessing in disguise’. Al snel kreeg ik een baan op het toenmalige ministerie van CRM en – met een Amerikaanse vriendin – begonnen wij een totaal nieuw leven.

Een beetje overrompeld door de omstandigheden begon ik echter het contact met mijn meditatie ervaring in India te verliezen. Mijn nieuwe baan vond ik heerlijk, maar eiste me ook helemaal op en dat begon na een aantal jaren te schuren. Wat was dat? Met mijn Amerikaanse vriendin sprak ik over een ‘onstilbaar heimwee naar mezelf’, ‘een diep verlangen om thuis te komen’ en zij begreep dat. Toen dat verlangen te heftig werd besloot ik – tot verbijstering van mijn collega’s –  mijn baan op te zeggen en samen met mijn vriendin de sprong naar India opnieuw te wagen. Deze keer naar de ashram van Osho (toen bekend als Bhagwan Shree Rajneesh).

Mijn ervaringen in de ashram van Osho

Het was een heftige tijd met ‘actieve meditaties’ die als heipalen op me inwerkten en me diep in mijn lijf, mijn emoties en energieveld brachten. Maar die tegelijkertijd voortdurend de weg wezen naar wie ik werkelijk ben en wat wij hier op aarde te doen hebben. Het waren wonderlijke en tegelijk vreemd vertrouwde momenten van werkelijk ‘thuis’ komen. En door het leven in de ashram (ik werkte een aantal jaren in de keuken) konden deze momenten gemakkelijk en op een ontspannen en vrolijke  manier geïntegreerd worden in het dagelijks leven.  

Die jaren hebben mij goed gedaan. Na terugkomst uit India – mijn Amerikaanse vriendin bleef in de ashram –  vond ik hier in Nederland een prachtige vrouw waar ik nog steeds heel gelukkig mee ben. Ook het werk kwam van alle kanten op ons af. We konden een bureau voor ‘counselling en coaching’ oprichten, werkten in actiegroepen en gingen samen de plaatselijke politiek in. Dat was echt een oefening om meditatie in het dagelijkse leven te integreren.

Vervolgens kon ik de geleerde lessen integreren hier in het Nederlandse leven

Om een voorbeeld te geven. Op een gegeven moment werd ik wethouder in een deelraad van Amsterdam, maar al snel voelde ik dat ik overspoeld dreigde te worden door het werk. Ik wilde tussen de dossiers, felle debatten en spoedvergaderingen door het contact met mijn innerlijk niet verliezen en wist dat zoiets alleen mogelijk was als ik goed in mijn lijf bleef. Daarom: ieder morgen vóór het werk een half uur joggen in het park en daarna minstens een kwartier stil zitten onder een boom. En vooral: elk uur van de dag minstens één minuut even ‘naar binnen gaan en op mijn adem letten’. Niemand hoefde daar iets van te merken, maar het heeft me wel enorm geholpen om de hele dag fris en alert  – ‘gegrond in het hier en nu’ –  te blijven en zo het contact met mijn innerlijk niet te verliezen.

Momenteel ben ik 80 en nog steeds gezond en actief

Ik geniet van het leven, voel me dankbaar en betrokken. Meditatie is daarbij mijn levensbron en dat helpt me ook om actief in verbinding te blijven met een wereld die op een kantelpunt staat. Alles kan elk moment veranderen. Het geweld kan de kop opsteken en mens en aarde zwaar beschadigen. Er kunnen ook nieuwe ontwikkelingen plaatsvinden die het tij weer keren. Duidelijk is ook dat een aantal technoreuzen het heft in handen wil nemen en ons leven wil gaan bepalen. Hoe meditatief omgaan met de situatie hier en nu?

Meer dan ooit heb ik behoefte aan een leven in meditatie. Dat helpt me bij mezelf te blijven en mijn emoties en gedachten rustig en ontspannen waar te nemen. En te doen wat voorhanden is, dichtbij of ver weg. En als mijn aandacht getrokken wordt naar zeepbellen in en om me heen die op barsten staan, het zij zo. Hier en nu ben ik thuis.

Ojas  de Ronde

Iedere twee weken schrijft Ojas voor VG Amsterdam een blog over meditatie. 

 

Willemijn Welten

door Willemijn Welten

Reacties